Er is geen achtervolging. Geen wapen. Niemand verheft zijn stem.
Iemand komt een ruimte binnen. Een telefoon wordt op tafel gelegd. Een naam valt één keer. Een ander antwoordt net iets te snel.
Dit soort spanning schrijven is lastig. Voeg je te weinig toe, dan lijkt er niets te gebeuren. Voeg je te veel toe, dan waarschuwt de scène de lezer dat er gevaar aankomt.
Ik heb ervoor gekozen om de dreiging te laten zien in kleine handelingen: een hand die stilvalt, iemand die naar de deur kijkt of een antwoord dat te snel komt.
Het gewone moment blijft gewoon, maar voelt niet meer veilig.