Ik denk niet dat de hoofdpersoon van een thriller altijd sympathiek hoeft te zijn. De lezer heeft wel een reden nodig om dicht bij hem te blijven.
Tijdens het schrijven van Milan de Winter merkte ik dat hij minder interessant werd wanneer ik hem aardiger maakte. Hij werd makkelijker om goed te keuren, maar voelde ook minder als een echt mens.
Ik heb ervoor gekozen om hem beslissingen te laten nemen die lezers begrijpen, zonder dat ze het er altijd mee eens hoeven te zijn.
Hij merkt meer op dan hij vertelt, beschermt delen van zichzelf en wacht soms te lang voordat hij handelt.
Voor mij is nieuwsgierigheid belangrijker dan perfectie.